Bjork / Meai

ชีพจรลงเท้า (ตอนที่ ๑)

หายหน้าหยตาไปนานเลยจากเที่ยวที่แล้วด้วยเหตุผลหลายประการ

ที่หนักที่สุดคงเป็นเพราะยุ่ง ชีพจรลงเท้าตลอด

แล้วยิ่งมีอะไรทำเยอะเรื่องเล่ามันก็ยิ่งเยอะตามจนไม่รู้จะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดยังไงดีที่จะไม่ให้งง

ชีพจรลงเท้าอันดับแรก คือย้ายบ้าน

ใช่แล้ว ย้ายบ้าน อีกแล้ว !!!

ตั้งแต่มาอยู่เราว่าเราย้ายบ้านบ่อยที่สุดเลยมั้ง นับๆดูช่วงเวลาสิบสามเดือนที่อยู่ๆมาเราต้องทำการขนย้ายไปทั้งหมดราวๆเจ็ดครั้งได้

ไม่ได้ย้ายเพราะชอบเก็บของหรือขนของแต่อย่างใด ที่จริงออกจะขี้เกียจด้วยซ้ำ แต่ก็มีเหตุให้ต้องย้ายอยู่ตลอด

ครั้งล่าสุดนี่เป็นการย้ายกลับมาจากเมืองบ้านนอก เพราะงานใกล้จะเสร็จแล้วเลยค่อยๆทะยอยย้ายกลับมาได้

แต่ด้วยความที่ไม่อยากอยู่ที่นั่นจัด บวกกับที่ได้อพาร์ทเมนท์จากพี่นักเรียนไทยอีกคนพอดี( ก็ไอ้ที่จะย้ายเข้ามาเมื่อนานมาแล้วนั้นแหละ)

ก็เลยย้ายมันซะให้จบๆไปในคราวเดียวซะเลย

ช่วงก่อนย้ายบ้านเลยต้องจัดการเคลียร์งานให้เรียบร้อยเป็นเหตุให้ไม่ได้อัพสเปซอีกเช่นกัน

แค่เคลียร์งานก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว ไม่เหลือแรงไว้อัพสเปซหรอกนะ ฮือๆ

วันแรกที่มาอยู่รู้สึกโหวงๆโล่งๆ เพราะเราเช่าบ้านอยู่กับเพื่อนมาตลอด ความที่เคยอยู่ "บ้าน" แล้วต้องมาอยู่ "หอนักเรียน" มันก็แปลกๆดี

อีกอย่างตั้งแต่ย้ายออกจากบ้านที่เราอยู่มาเป็นปีมาอยู่บ้านมุก แถมเวลาไปทำงานที่บ้านนอกแล้วเค้าก็ให้เราไปอยู่บ้านอีก แล้วก็ได้อยู่กับมุกอีก

พอมาอยู่หอคนเดียววันแรกที่ตื่นมา ก็งงๆกับชีวิตว่า "มุกหายไปไหนเนี่ย"

แต่พออยู่ๆไปก็เริ่มชินนะ ให้ความรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ธรรมศาสตร์อีกครั้ง เพราะที่หอนี้ก็มีนักเรียนไทยอยู่พอสมควร

ตอนเย็นก็กินข้าวด้วยกัน กินเสร็จก็ไปนั่งเล่นเกมส์กัน เป็นอย่างนี้ทุกวันชนิดหนังสือหนังหาไม่ต้องแตะกันเลยทีเดียว

(ดีนะที่เราไม่ต้องเรียนแล้ว ใครที่ยังเรียนอยู่ก็รับกรรมไป ฮ่าๆๆ )

พูดเรื่องกินข้าวทำให้นึกถึงห้องครัวขึ้นมาได้

ครัวที่นี่เป็นครัวรวม หนึ่งห้องครัวเล็กๆ แต่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ เป็นสมบัติของคนทั้ง corridor ปัญหาวุ่นวายจึงตามมา

เราเคยอยู่บ้านมาตลอด (ถ้าไม่นับที่หอธรรมศาสตร์ที่ไม่มีครัว)

จะทำอะไรก็เก็บจนสะอาด ขยะทิ้งวันต่อวัน ไม่มีพื้นเหนียวๆยกเท้าไม่ขึ้นมาให้กวนใจ

ตอนที่อยู่บ้านต้องมากินข้าวที่หอนี้ แต่เป็นที่ corridorอื่น ก็ดูจะโอเคดีนะ

ถึงแม้จะไม่ได้เรียกว่าสะอาดสุดๆเหมือนที่บ้านเพราะคนใช้กันเยอะ แต่ก็เรียกได้ว่าสะอาดหล่ะนะ

แต่ไม่รู้ว่าไปทำกรรมมาแต่ชาติปางไหน...

ที่ corridor เราดันสกปรกชนิดที่ถึงขั้นว่า ต้องขอไปกินข้าวที่ครัวอื่นเลยทีเดียว

วันแรกที่มาแล้วทำกับข้าวกินกัน เปิดตู้ใต้อ่างล้างจานที่เป็นที่ใส่ถังขยะมานี่แทบเป็นลม

ทุกตารางนิ้วถูกปกคลุมไปด้วยขยะ ทั้งที่อยู่ในถังและนอกถัง !!

แมลงหวี่บินออกมาเหมือนมันจะดีใจมากที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากกลิ่นเหม็นทรมานใจ

เรากับเพื่อนคนไทยถึงขั้นต้องสบถออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดสมัยพ่อขุนรามคำแหงอย่างเต็มเสียง

เพราะคนไทยใจดีเราเลยร่วมลงมือเก็บขยะเอาไปทิ้ง

ไม่น่าเชื่อว่าใต้กองขยะที่หมกๆอยู่จะมีกระดูกหมูที่ถูกแทะแล้ววางทิ้งเกลื่อนกลาดอยู่อย่างเย้ยฟ้าท้าดินไม่มีการปกปิดด้วยถุงพลาสติกหรืออะไรทั้งสิ้น

จากการชันสุตรสถานที่เกิดเหตุเราสันนิษฐานว่าเป็นการทิ้งอย่างตั้งใจ ไม่ใช่เพราะมันร่วงออกมาอยู่นอกถัง

ภาษาพ่อขุนฯที่เป็นแบบอย่างการอนุรักษ์สัตว์เลื้อยคลานจึงได้ออกมาเผยแพร่ให้ประชาชนชาวต่างชาติที่อยู่นอกครัวได้ยินกันอีกครั้ง

ไม่ต้องใช้สลิง ไม่ต้องมีตัวแสดงแทน ไม่ต้องส่งชิงโชค คุณได้รับสิทธิ์เลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานตระกูล monitor lizard ไปเลี้ยงในทันที

อดทนขนย้ายขยะกันอยู่ซักพัก (รู้สึกเหนื่อยว่าย้ายบ้านเจ็ดทีรวมกันอีก..... เหนื่อยใจ)

ตอนเสร็จก็ยังคิดกันอยู่ว่า ต่อไปนี้คนที่นี่คงจะเริ่มสำนึก อย่างน้อยๆก็ทิ้งให้ลงถัง หรือไม่ก็เอาของตัวเองไปทิ้ง (ขอแค่นั้นจริงๆนะ)

แต่พอวันรุ่งขึ้น มันกลับมาอีกครั้งเหมือนปลิงที่เกาะแล้วไม่ยอมทิ้งเราไปไหน แค่เพียงวันเดียว ขยะก็เริ่มกลับมาเต็มตู้เหมือนเดิม

ที่มากกว่านั้นคือเศษอาหารที่เค้าทิ้งๆกันลงไปในอ่างล้างจานตอนทำกับข้าว ไม่ว่าจะเป็นเปลือกมันฝรั่ง เศษเนื้อ หรือเส้นพาสต้า

หนักเข้าก็ทิ้งหม้อ และจานที่ใช้แล้วที่ยังมีเศษอาหารอยู่ คาไว้ที่ข้างๆอ่างล้างจานเลย

สถิติสุงสุดคือสองอาทิตย์และยังคงไต่อันดับขึ้นไปเรื่อยๆเพราะมันก็ยังกองอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งทุกวันนี้

ยังสงสัยอยู่ว่า เค้าจะรอให้ใครมาล้างให้กันเนี่ย

เท่าที่สังเกตุดู corridorนี้ มีเอเชียอยู่สองห้องคือห้องเรากับห้องข้างๆ ที่เป็นคนจีน นอกนั้นเป็นฝรั่งหลายสัญชาติ

แต่ที่เรารู้แน่ๆ ห้องที่ทำสกปรกไม่ใช่ห้องเรากับคนจีน เพราะเราแอบดูเค้าทำกับข้าวอยู่เหมือนกัน 

เราเลยสรุปออกมาได้ว่า ที่บอกว่าชาติตะวันตกเจริญแล้วกว่าชาติเรานั้นไม่จริง

อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่ทางด้านวัฒนธรรม การอยู่ร่วมกันกับคนอื่นหล่ะนะ

เราไม่รู้ว่าเค้าทนอยู่กันได้ยังไงโดยไม่มีใครลุกขึ้นมาจัดการปัญหานี้

เรารู้แต่ว่าเราย้ายฐานทัพนักเรียนไทยไปกินข้าวกันที่ครัวอื่นดีกว่า

(ตอนชีพจรลงเท้ามีทั้งหมดหกตอนรวมทั้งตอนนี้ด้วย to be continued นะ )

05:23 AM, Tuesday 31 October 2006 .. Posted by คิวว์

สกปรกแบบนี้คุณภาพชีวิตของคนพวกนั้นจะดีเหรอพี่

หรือว่าเป็นวิธีทำให้ร่างกายต้านทานเชื้อโรคที่ทางการแพทย์ของเค้าค้นพบใหม่?

ผมจะได้เอาไปใช้มั่ง hahaha

ปล. งั้นอดีตรูมเมทของพี่ที่ล้างมีดและเขียงด้วยน้ำสะอาดก็เป็นคนที่สะอาดมากน่ะสิ :p

05:40 AM, Monday 13 November 2006 .. Posted by meai

เราว่าต่อให้เป็นเพื่อนคนนั้นมันยังบ่นเลยอ่ะ
ดีนะที่นี่ไม่มีรายการทุกข์ชาวบ้าน ไม่งั้นคงมีทีวีมาถ่ายครัวอันนี้ไปออกแน่นอน

{ Last page } { Page 3 of 34 } { Next Page }